ریچارد فورد می‌‌گوید «زندگی نگاری فکر کردن به اهمیت وجود دیگری است». او بارها در طول کتاب کوتاهش، شیوه‌‌‌ی  این نوع اندیشیدن را توضیح می‌دهد.  «هرچه بیشتر والدین‌مان را بشناسیم، آنها را همان‌طور که بقیه‌ی دنیا می‌شناسند بشناسیم، شانس‌مان برای شناختن دنیا همان شکلی که هست بیشتر می‌شود.»، «باید تا می‌توانم از اتفاق‌ها فاصله بگیرم و از خودش بگویم»، «خاطراتم را نوشتم، اتفاق‌های برجسته‌اش را ...

جاناتان فرنزن / نیویورکر- شاید صد برادر عجیب‌ترین رمانی باشد که از یک نویسنده‌ی آمریکایی منتشر شده است. دانلد آنتریم، نویسنده‌ی این رمان، احتمالاً به هیچ نویسنده‌ی زنده‌ی دیگری شبیه نیست. با این حال، صد برادر به شکلی متناقض نمونه‌ی تمام‌عیار رمان است ــ همان‌طور که داگ، راوی رمان، منحصر‌به‌فردترین پسر در میان پسران پدرش است و‌ درعین‌حال پسری است که آرزوها و حسرت‌ها و اختلالات روانیِ نود و نُه ...

لودمیلا اولیتسکایا فقط یک طاعون ساده را در اوایل دهه‌ ۷۰ میلادی نوشته است، اول به شکل فیلمنامه برای شرکت در کلاس فیلمنامه‌نویسی و بعد در قالب داستانی بلند. روایتی داستانی که بر اساس ماجرایی واقعی در دوران خفقانِ حکومت استالین نوشته شده: بیرون آمدن ویروس طاعون از یک آزمایشگاه و جلوگیری از پخش آن توسط نیروهای امنیتی. اولیتسکایا با تکیه بر همین واقعیت تاریخی «طاعون در دل طاعونی بزرگ» را توصیف ...

سیروس علی‌نژاد / آسو – به تازگی رمانی در تهران منتشر شده است که از احوال شاعر بزرگ فارسی‌زبان، رودکی می‌گوید. نام این رمان «بازگشت به پنج رود» است، جایی که زادگاه مقدمه‌الشعرای زبان فارسی بوده است. نویسنده‌ی رمان، «آندری ولوس»، روس است اما در تاجیکستان زاده شده و در فرهنگ تاجیک بالیده است و سرگذشت رودکی نه تنها خلق یک داستان بلند بلکه ادای دین او به تاجیکستان و فرهنگ و ادب آن سرزمین به شمار ...

از صفحه‌ی اینستاگرامی «رقص با کتاب»: «هیچ‌کس به‌تنهایی علّت اصلی معضلات پیچیده‌ی درونی یک خانواده نیست؛ به‌تر است علّت اصلی را مجموعه‌ی زخم‌های روحی و روانی تصور کنیم که طی قرن‌ها نسل‌به‌نسل منتقل شده است». [ص۹۶] آنتریم یک بدنه و سازه‌ی انسجام‌یافته را ترسیم می‌کند (خانواده – جامعه) که دارای بازوهای متعددی است، دست‌هایی که به‌دلالت تعددشان از فراوانی و کثرت ابزارهایی می‌گویند ...

اسدالله امرائی/ روزنامه اعتماد: «هیچ قصد ندارم در بدبختی و فلاکت یک آدم دیگر چون و چرا کنم؛ ولی با این حال بگذارید همین الان – در آغاز شبی که کنار هم سپری می‌کنیم- بگویم که در این خانواده یا هر خانواده دیگری، روحیات یا خلق‌و‌خوی خاصی به حدی غالب و مزمن می‌شود که دیگر کسی اسم روحیه رویش نمی‌گذارد و جزو خصایص عادی شخصیتی و خصایل مشترک در نظر گرفته می‌شود -همان اختلال‌های شخصیتی که- چون اختلال است – ...