«کوری عصاکش کوری دگر» رمانکی است در ده فصل که از نقاشیِ معروفی به همین نام اثر پیتر بروگل الهام گرفته است. گرت هوفمان در اصل روزی را که بناست این اثر آفریده شود از نظرگاه شش مرد نابینای سوژه‌ی نقاشی روایت می‌کند. هرچند نقاشی بروگل به‌لحاظ جزئیاتِ پرشمارش بسیار حائز اهمیت است (در چهره‌ی تک‌تک حاضرین این نقاشی می‌توان محنت محرومیت از موهبت بینایی را دید)، هوفمان حین پردازش شخصیت‌ها چندان جزئی‌نگر ...

«تأملات زمستانی بر تأثرات تابستانی» جستار بلند هشت‌فصله‌ای است به‌قلم نویسنده‌ی نامدار روس، فیودور داستایفسکی. داستایفسکی در این جستار که اولین بار در نشریه‌ی Вре́мя (زمان) به چاپ رسید از سفر ۱۸۶۲ش به اروپا می‌گوید و تعمقاتش بر درک‌ودریافت روس‌ها از آن قاره. «زمان» ماهنامه‌ای ادبی بود که خودِ داستایفسکی با دبیریِ برادرش، میخائیل، درمی‌آورْد و بسیاری از آثار دیگرش از جمله «رنج‌کشیدگان و ...

هر کس که فیلمی از وودی آلن دیده باشد، تصوری از کلیت کتاب خاطرات او دارد. اگر هم نداشته باشد، آلن در همان خطوط اول تکلیف را مشخص می‌کند: «من هم مثل هولدن حوصله ندارم با چرندیات دیوید کاپرفیلدی شروع کنم، ولی استثنائاً فکر می‌کنم اگر به‌جای خودم کمی از زندگی پدر و مادرم بنویسم، برایتان جالب‌تر‌ باشد.» ارجاع آلن به هولدن کالفیلدِ ناتور دشت در همان اولِ کار یادآور شخصیت حراف و طنازی است که اگر پای ...

در سال ۱۷۸۹، وولفگانگ آمادئوس موتزارت در جست‌وجوی آرامگاهِ یوهان سباستین باخ، به لایپزیش می‌آید. که چه بشود؟ از دنیای مردگان چه می‌خواهد؟ «پندی از آهنگ‌سازی مُرده؟ پیامی که بین زندگان گذاشته باشد؟ برای منی که وقتی درست همین‌جا در این شهر از دنیا رفت، حتی به دنیا نیامده بودم؟» این نابغه‌ی موسیقی، در سی‌وچهار سالگی، گم‌گشته‌راه، آمده تا حقیقتی را کشف کند. حقیقتی از دورانی که حتی به دنیا نیامده بود، ...

کمتر نویسنده‌ای بخت یا بهتر بگوییم جسارتش را دارد که همان اول کار یک متن تایپ‌شده‌ی چندصد صفحه ای را بکوبد روی میز و بگوید: «چاپش کن، این زندگی‌نامه‌ی منه.» اما به‌نظر می‌رسد دیو اگرز سال ۲۰۰۰ درست همین‌کار را کرده است. در واقع اگرز از آخر به اول شروع کرد و با نوشتن زندگی‌نامه‌ش پا به دنیای نویسندگی گذاشت: «اثری غم‌انگیز از نبوغی حیرت‌انگیز». کتابی که حالا سال‌هاست بر سر آن اختلاف وجود دارد، ...

برگرفته از صفحه‌ی اینستاگرامی «کتاب‌فام»: «وقتی برسیم به اصل که دیگر باید تمامش کنیم. لذت انتقام به گفتن این حرف‌ها نیست». گذشته، سایه‌ی اکنون ا‌ست و هرچه سیاه‌تر و درازتر به دنبال می‌آید و به‌قول «احمد»: «هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. یک عمر طول می‌کشد. کابوسش هم همیشه هست». عنوان «جنگ خصوصی چریک‌های پیر» گویای همه‌چیز است؛ روایت انتقام‌جویانه‌ی خوش‌نوشتی که خواندنش به‌سان ظاهر کردن ...