سم ‌شپرد را بزرگ‌ترین نمایشنامه‌نویس نسل خود خوانده‌اند، روایتگر تصویری تاریک از زندگی معاصر، مفهوم خانواده و رؤیای آمریکایی. او با نمایشنامه‌ی «بچه‌ی مدفون» در سال ۱۹۷۸ برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر می‌شود، در همین نمایشنامه او مفهوم خوشبختی در خانواده را به سخره می‌گیرد. این نمایشنامه قسمت دوم از سه‌گانه‌ای است معروف به «خانواده» که با «نفرین طبقه‌ی گرسنه» شروع می‌شود و با «غرب حقیقی» تمام. علاوه بر این‌ها او عاشق سینما بود، فعالیت در این زمینه را با بازی در «روزهای بهشت» ساخته‌ی ترنس مالیک شروع می‌کند. بعدتر رابرت آلتمن نمایشنامه‌‌‌اش «دیوانه‌ی عشق» را به فیلم بدل و خود سم نقش اصلی آن را بازی می‌‌کند. بعدتر با فیلمنامه‌‌ی فیلم «پاریس تگزاس» به شهرتی جهانی می‌رسد. فیلمی به کارگردانی ویم‌وندرس درباره‌‌ی مردی که به‌دنبال همسرش می‌گردد.

سم شپرد در سال ۱۹۴۳ متولد شد و ۷۳ سال بعد براثر بیماری ALS درگذشت.